odzeszla buuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu
Wczoraj o 11 bylismy jeszcze u weta,dostala zastrzyki wzmacniajace antybiotyk itd.
Lezala grzecznie na swoim kocyku, siedzialam z nia,poilam strzykawka,ale widzialam w jej oczach ze jest coraz gorzej.Ze cierpi,nie piszczala,byla tak dzielna. Moj Dziubeczek malutki. Coraz gorzej oddychala.Lezala lapkami do przodu pewnie tak jej bylo najwygodniej. Znosila dzielnie wszystkie zabiegi, dalam jej strzykawka jeszcze jedzonko. Cieszylam sie ze zaczela glowe podnosic ze juz nie wymiotuje.Tata wrocil z podrozy to nawet machnala ogonem.
Ale.... mialam isc jej po jedzonko do sklepu. Kidy nagle podniosla sie i upadla na pyszczek. Nie zdarzylam podbiec i jej zlapac. Szybko zaczelysmy z mama reanimacje, ale jezyk byl siny

(((
Odchodzila. Wiedziala ze juz moze, ze wszyscy sa w domu,ze sie pozegnaja i moze juz odejsc. Widzialam z jakim wielki trudem lapala oddech.Lebek miala bezwladny, musialam jej trzymac.
Podjelam decyzje sama, bo reszta rodziny byla w szoku i rozpaczy, szybciutko owinelam ja w kocyk, i pojechalam do weta.
Zostalam z nia do konca, glaskając ja,zeby wiedziala ze nie jest sama i ze ja bardzo kocham, najbardziej na swiecie. Nigdy nie zapomne tego cierpienia w jej oczach. Patrzyla na mnie tak ufnie, wiedziala ze juz sie nie zobaczymy. Ale byla spokojna, po prostu lezala i patrzyla na mnie.
Wziela ostatni oddech i odeszla. Boze jest mi tak ciezko ze nie moge sie pozbierac. Jeszcze nigdy zadnej istoty tak nie kochalam jak jej. To byla najcudowniejsza i najkochansza suczka. Wyjatkowa. Moja mala zabeczka.
Lekarz jak wbijal jej igle w lapeczke to w zylach nie bylo juz krwi. Dopiero poleciala w zylce na szyi ale krew byla czarna. Bidulka moja.
a tak dzielnie jeszcze te kroczki stawiala, pomimo tego ze lapki musialy ja strasznie bolec.
Piszac to zalewam sie lzami. Dziekuje Bogu ze wtedy nie wyszlam i ze moglam z nia byc do samego konca. Ze pozwolila mi na to ze dotrwala. Dzielna mala sunia.