U mnie w tej chwili za wiele takich psów nie ma, właściwie to widuję tylko jednego, wielkiego kundelka, ale nawet nie mam okazji go nakarmić - zanim skombinuję coś do jedzenia, już go nie ma. Jest nieufny, bojaźliwy, ale zawołany podchodzi. Też chudy strasznie

Wcześniej, jakieś dwa lata temu na moim osiedlu włóczyła się taka trójka dużych, sympatycznych psiaków. Wyglądaly jak szkielety. Dokarmiałam je dłuższy czas, znały mnie i nawet cieszyły się na mój widok, ale nigdy nie podchodziły. Nie miałam nawet szans, żeby znaleźć im domu, bo kto by chciał psa, który wszystkiego się boi

Po jakimś czasie ktoś zadzwonił do schroniska i przyjechali po nie, ale jednego nie udało im się złapać. Zniknął na jakiś czas, po kilku miesiącach, może roku, wrócił. Znowu zaczęłam go dokarmiać. Karmiłam go zawsze po powrocie ze szkoły, przyzwyczaił się i czekał już na mnie w połowie drogi. Kiedy wychodziłam z klatki z jedzeniem, cieszył się, skakał wokół mnie, nawet podchodził, ale nigdy nie dał się dotknąć. Próbowalam zorganizować mu jakoś miejsce na działce u dziadka, oswoić go trochę i oddać komuś, ale się nie udało... Zniknął. Od tamtej pory ani razu go nie widziałam... Pewnie już nie żyje
ale się rozpisałam