Wypowiem się jako właścicielka dwóch wykastrowancyh suk. Łata ma w tej chwili 4,5 roku, mrówca 2 latka prawie. Mrówa jest córką Łatki...i uwierzcie NIGDY nie chciałam doprowadzic do tego by Łata była w ciąży, zawsze dbałam o to, ale to nie jest naprawde łatwe, zwłaszcza gdy wokół jest PEŁNO wałęsających sie psów, "wyprowadzanych"(wypuszczanych na "sapcer"). Niestety natura psów jest taka a nie inna...zresztą i u ludzi zdażają sie wpadki...a przecież oni mają rozum....mogą kontrolować swe potrzeby...
Po urodzeniu postanowiłam wykastrować Łatę. Moim zdaniem była to decyzja dobra. Łatka miała tendencje do ciąży urojonej, w sutkach często zbierało jej sie mleko...trzeba było bardoz o nią dbać i patrzeć na jej cierpienie, tak prosze państwa, to ogromne cierpienie nie tylko dla zwierzaka, ale i dla właściciela...
Następnie sprawa cieczek. Gdy sie mieszka w bloku, w mieście wcale nie jest tak kolorowo...myśłam że bedzie prościej, ale niestety, psy często były agresywne, czesto przerastały i to sporo wielkoscią Łatkę, potrafiły przesiadywać pod kaltką i wyc, co było niestety utrudnieniem nie tylko dla mnie ale i dla sąsiadów....a przedewszsytkim ciagłe błaganie łaty o wyjście na spacer...siedzenie godzinami przy oknie i piszczenie...
Gdy urodziły sie psiaki udało mi się znaleźć dla nich domy, a mrówcie postanowiłam zatrzymać przy sobie( a właściwie dla brata, który teraz ze względów zsrowotynch nie mogł sie nia opiekować)
Po zabiegu Łatka cierpiała, nie powiem że nie...ale trwało to nie całe dwa dni, potem przyzwyczaiła się do kawtanika. Szwu nie widac, Łatka żyje pełnią życia, niczego nie utraciła a wiele zyskała...daltego postanowiłam wykastrować i mrówcie, z którą wogóle nie było kłopotów po kastracji, w sensie takim że widać było ze nie cierpi tak jak łatka...
Łatka miała nie całe 3 latka , mrówcia nie cały rok...ciesze sie ze dzięki medycynie mogłam im pomóc w ten sposób
